RAMAZAN GÜNLÜKLERİ / HATTAT

 

Efendim.

Adını yazmaya hazırlanan ellerin sahibi ben. Gürleyip yağacak olan göğün heyecanına eş. Senin adını yazan bu kalem, nefsime çektiğim kılıçtır, senin adını yazan bu kalem kibrimi kefenleyen merhamet. Ve senin adını yazmak Dünya’yı kalbimden ayıran Âsa.

Efendim. Şu Dünya’da kat kat insan giyinsem de kalbime, seni anmadığım zaman üşüyorum. Seni yazdığımda sütten kağıtlara, Bilâl’in ilk ezanı oluyor göğün yüzü.

Efendim, öyle hayal ediyorum ki , seni kağıda değil Mescidi Aksa’nın duvarlarına yazıyorum. Seni kapılarda bekleyen çocukla çocuğum, hüznüm Kudüs’le Kudüs,

Efendim. Bütün harfler içinden sen geçen cümlelerin içinde var olmak ister gibi. Vav, bir köşeye kıvrılıp alıp mazlum bir bebeği kucağına seninle teskin etmek ister gibi. Nun, sakin bir denizin ortasında sana varmak isteyen gözyaşı sandalı sanki. Ve Elif efendim senden başka kimsesi olmayana uzanan dimdik bir dal gibi.

Efendim. Senin adın kalemime, kalem insana emanet.  Ömer’in adaletini yazmadığımda kalemim kırılsın. Beni Gömmeyin diye ağlayan Yemenli Feridi yazmadığımda kalemim kırılsın.

Ceylanımı babasıyla beraber gömün korkar diye feryat eden anneyi yazmadığımda kalemim kırılsın, yazmadığım her cümleden rabbim beni utandırsın.

Efendim. Sana doyamamış ruhum aç. Sana gitmeyen yollardan döndürsün bizi Rabbim. Senin okşadığın başları eğdirmekten korusun bizi Rabbim. Ve senin adınla birleştirmeyen kalemlerden ayırsın bizi Rabbim.

Amin. Amin. Amin.

Bugünlük bu kadar efendim.

Seninleyim.